De baan in de ban (en hoe dat -niet- kan)

Medio jaren tachtig kregen de verpleegkundigen van -toen nog- ziekenhuis De Heel te horen dat niet zij, maar vrijwilligers voortaan de bedlegerige patiënten heen en weer zouden rijden naar de röntgen- en andere afdelingen. De witte brigade was er niet blij mee, maar had geen keus. De directie wilde geld besparen en dit was een niet te negeren mogelijkheid.

Ik ben dat moment altijd blijven zien als een kantelpunt. Professionals werden vanaf de tachtiger jaren steeds vaker ingeruild voor onbetaalde krachten. Kennis van zaken werd een ondergeschikt punt, de portemonnee was het nieuwe Leitmotiv.

De Sociaal-Economische Raad maakte afgelopen week bekend dat het in de cultuurwereld als gevolg van de voortgaande bezuinigingen wemelt van de vrijwilligers en slecht betaalde ZZP’ers. Ze vullen 20.000 opgeheven vaste banen. Maar ook buiten de cultuursector is het mis. In heel Nederland heten voorheen betaalde arbeidsplekken opeens stageplaatsen. De enige beloning: werkervaring opdoen.

Momenteel zijn alleen al in Zaanstad bijna vijfhonderd vrijwilligers in touw om vluchtelingen bij te staan met onder meer taallessen en het bestrijden van de dodelijke verveling. Het is ontroerend mooi. En het is tegelijkertijd beschamend dat een welvarende natie als Nederland zich hiervan afhankelijk maakt.

vrijwillig

5 reacties op “De baan in de ban (en hoe dat -niet- kan)”

  1. Hoi Erik,

    Ik snap de strekking maar ben ook zeer blij met de inzet van velen voor hun naaste om het even bijbels te zeggen. i
    Gelukkig niet alles van professionals verwachten.

    Hartelijke groet,

    Rita

    1. Dag Rita,
      Die blijdschap deel ik, maar de balans raakt mijns inziens wel een beetje zoek als betaalde banen worden ingeruild voor vrijwilligerswerk of stageplekken. En dat gebeurt helaas steeds vaker.

      1. Albert Brinkman

        Hoi Erik,
        Ik ben vrijwilleger met een bijna volledige dag taak.
        Maar wat ik doe geeft zoveel bevredeging wat ik doe dat je je kan afvragen of een prof dat ook zo kan ervaren als iemand die vrijwilleger is .
        Ik hoor het wel van je.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *